திலீஷ் போத்தனும் ரியலிஸமும்

 திலீஷ் போத்தன்

‌இலக்கியத்திலும் சினிமாவிலும் நாம் எதார்த்த முறையிலேயே கதைகள் சொல்கிறோம். ஜேம்ஸ் கேமரூனின் அவதாரிலும் சரி, ரெனவண்ட்டிலும் சரி. ரியலிஸத்தை கடந்து பேன்டசிக்கு போய் விட்டார்கள். நமக்கு ரியலிஸ்ட்டிக் சினிமா மட்டும் தான். இதை ஒரு சுமை என்று சொல்லலாமா? உங்கள் சினிமாக்கள் ரியலிஸ்ட்டிக்காக தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்களா? அல்லது ரியலிஸம் தேவைப்படும் போது ரியலிஸ்ட்டிக்காகவும், பேன்டசி தேவைப்படும் போது பேன்டசியாகவும், சினிமாக்கள் எடுக்க நினைக்கிறீர்களா?
‌
‌சொல்ல நினைப்பதை எப்படி மிக தெளிவாகவும் எபக்டீவ்வாகவும் பார்வையாளர்களுக்கு கடத்தலாம். இதை பற்றி மட்டும் தான் நான் யோசிப்பேன். அது பேன்டசியில் சொல்ல வேண்டி வந்தால் பேன்டசியில். ரியலிஸ்ட்டிக்காக சொல்ல வேண்டிவந்தால், ரியலிஸ்ட்டிக்காக. என் முதல் இரண்டு சினிமாக்களின் கதைகளும் ரியலிஸ்ட்டிக்கான
‌ கதைகள். அதனால் அது ரியலிஸ்ட்டிக்காக வந்தது. அதே வேளை, இதனால் (திலீஷ் மீது வைக்கப்பட்டிருக்கும் ரியலிஸ இயக்குனர் என்ற பெயர்) எனக்கு கூடுதல் சுமை  வந்திருக்கிறது. ஒரு இயக்குனர் என்ற முறையில், அதை உடைக்க விரும்புகிறேன். அதற்காக அடுத்து ஒரு பேன்டசி உதவியுள்ள, அல்லது ரியலிஸத்திற்கு அப்பாலுள்ள ஒரு தளத்தில் ஒன்றை நான் முயற்சிக்க வேண்டும். ரியலிஸ சினிமாக்கள் மட்டுமே நல்ல சினிமாக்கள் என்ற தவறான கருத்து மலையாளத்தில் வந்திருக்கிறது. அத உடைப்பதற்காகவேனும் ஒரு சினிமா எடுக்க வேண்டும். தோல்வியுற்றால், 'இப்போது தோல்வியடைந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்னும் காலம் இருக்கிறது' என்று சொல்லலாம். என்ன ஆனாலும் அப்படியான ஒரு முயற்சிக்கு நான் தயார் தான்.

மலையாள மூலம் The Cue தளம்.